Skip to content

Posts tagged ‘Kuwentong Iglap’

5
Feb

“‘Pag-ibig?’ Parang Puno” Kuwento ni Jubelea Cheska Rey Copias

Ang notebook ni Cheska sa akon lamesa. Litrato ni Pangga Gen.

Ang notebook ni Cheska sa akon lamesa. Litrato ni Pangga Gen.

Mula kay Pangga Gen: Natanggap ko ang notebook na ito ni Cheska sa Iloilo City nitong Enero 31 sa pamamagitan ni Nonoy Jessie. Nakasulat dito ang kanyang mga kuwento sa Filipino at mga tula sa Ingles. Grade 7 si Cheska sa Barasanan National High School sa amin sa Dao, Antique. Kalapitbahay nina Nonoy. Nagka-miting ako sa Iloilo at nagkita kami ni Nonoy, kaya naipagkatiwala sa akin ang notebook na ito. Hangad ni Cheska na mabigyan ng puna ang kanyang mga sinulat.

Maraming salamat, Cheska, sa iyong notebook. Ibabalik ko ito sa’yo dahil sa’yo ito, at para mapuno mo pa. Natutuwa ako malamang may isang batang katulad mo. Sana patuloy kang magbasa at magsulat. Makakatanggap ka ng mga libro mula sa Balay Sugidanun.

Oo nga pala, laking Maynila si Cheska. Inaasahan kong sa darating na mga taon, maliban sa Ingles at Filipino, makakasulat na rin siya sa Kinaray-a.

Konting editing lamang ang ginawa ko: tinapyas ko lamang ang ilang mga paulit-ulit na linya para mabawasan ang melodrama na tono at mas maging madulas ang daloy ng kuwento. Dinagdagan ang pamagat mula sa “Puno.”

Buo ang salaysay ni Cheska at maganda ang kanyang wika at maayos ang pagkakasulat.
______________________________________________

Nagmahal. Umasa. Nabigo. ‘Yan ang mga salitang uso ngayon. Hindi ko alam kung trip lang o seryoso. Kasi sa panahon ngayon, uso na ang instant. ‘Yun bang biglaan, ora mismo, and’yan na agad kapag kailangan. Ako nga pala si Irene, nagmahal; umasa…at hindi ko pa alam kung mabibigo ako o mananalo.

Babe, kamusta ka? Namiss kita. Text ‘yan ni Kenneth. Yung kaibigan ko.

Okay lang, babe, reply ko.

Babe teka lang, ah. I love you.

Ganyan kami. Babe ang callsign namin pero no strings attached. Hindi ko alam kung bakit. Basta natutuwa ako sa ginagawa namin. Totoo sa pakiramdam ko. Kahit sa text lang. Ako kasi ‘yung tipong wagas kung maniwala. Mabilis akong maapektuhan ng mga salita.

Bakit hindi? Dalaga na ako. Sabi nila, natural lang na maramdaman ko ang ganito at normal lang sa tao ang magmahal.

Tama! Magmahal. At mahal ko si Kenneth. Ang tanong, ganu’n din kaya siya sa akin?

Maghanap ka na lang ng ibang mamahalin, hindi ka gusto ni Ken… Siya naman si Maelene. Kaibigan namin ni Kenneth. Hindi ko alam ang ibig niyang sabihin. At hindi ko maintindihan ang gusto niya ipahiwatig. Hanggang sa…

Babe, tulungan mo naman ako. Pa’no kaya ako magugustuhan ni Maelene?

‘Yun pala ang kahulugan nu’n. ‘Yun pala. Masakit.

Ilang gabi akong umiyak.

Ilang araw akong naging miserable. Ginawa ko lahat: nagpaka-busy, nagpakasaya. nagpanggap.

Ganito pala ‘yun? Pag-ibig? ‘Yung sabi nilang napaka-espesyal na damdamin? Tama nga. Espesyal kasi sobrang sakit.

Alam ng mga kaibigan ko. Sila lang ang nakakaalam. Para sa akin, tama na ‘yun. Sapat na sila para may umalalay sa akin.

Pag-ibig? Para kang umakyat sa puno ng mangga. Susubukan mong mamitas ng matamis at hinog na bunga. Kailangan mong mamili ng matibay na aapakan, kasi baka magkamali kang pumatong sa marupok na sanga. S’werte na kung may nakaabang na sasalo kapag nahulog ka.

Kung ikaw, aakyat ka pa kaya?

Sa idalum kang mga puno kang sakura sa Kobe, Japan. Abril 2016. Litrato ni Pangga Gen.

Sa idalum kang mga puno kang sakura sa Kobe, Japan. Abril 2016. Litrato ni Pangga Gen.

Advertisements
15
Feb

“Alamat ng Boracay,” Flash Fiction ni Genevieve L. Asenjo

Alamat ng Boracay
Genevieve L. Asenjo

Nagkita sila sa kalsada isang hapon ng Enero na ang lakas at lamig ng hangin lagnat sa buong isla. Sa di-kalayuan, may kuweba ng mga paniki. Kapwa nila nais mapasok ito.

Nagbibisikleta ang lalaki. Galing siya sa White Beach. Ang babae, kararating lang sa kalsadang ito saan namumukadkad ang marapait. Galing siya sa Puca Beach. Papunta ang lalaki roon, matapos marinig sa henna tattoo artist sa Station 2 na sa puca shell unang nakilala itong isla.

Kuwento na noong 1960’s, pasyalan ng Presidente at Madam ang isla. Isang araw, kasama nila si Elizabeth Taylor. Lumipad ang puca shell sa America. Nagsulputan ang hotel sa kabundukan – dumaong ang mundo sa dalampasigan; pamumulot ng tuwa sa kaputian. Narinig din ito ng babae, sa madre na kumukupkop sa mga Ati sa Sitio Bulabog. Kaya sumakay ng traysikel, palayo sa White Beach, patungo sa Yapak. Dito sinasabi na tumira ang maraming Ati, bago ang Puca Beach, bago ang hilera ng tindahan ng mga katutubong Kristiyano.

Nagtama ang kanilang paningin. Parang sa pelikula. Yuko at ngiti sa isa’t isa, at naramdaman nila na iyon ang simula. Kahit pa hindi sila naniniwala sa kapalaran. Hindi rin nila alam na may tatlo silang parehong kaibigan sa Facebook, saan nakalagay na amateur bird watcher ang lalaki, at ang babae, amateur photographer.

Dumiretso ang lalaki. Ang paghahanap ay isang pagkilos sa mga mata ng paniki: nakakakita sa kadiliman ng kuweba ngunit hindi nanunugod ng tao. Isang paghinga naman ang pagtigil ng babae, dahil ang alaala ng kabataan ay dilaw na marapait: dahon, tangkay, sanga, bulaklak, prutas ng kabundukan na may karatula ngayon na Private Property, No Trespassing.

Hindi rin nila alam na ito ang daan saan ikinasal sina Bora at Acay. Sa ilalim ng kahoy na inyam, matapos ang habulan, sa ritwal ng pagdidikit ng mga ulo, sa panalangin ng Pinuno na umaalingawngaw sa kabundukan. Siglo ng pangingisda sa dagat, paglipat-lipat sa paglasa ng iba’t ibang hayop at mga bungang-lupa, at panganganak ng mga tribu, at sinasabi na nawala ang mga Ati. Ethnic cleansing sa bokabularyo ng lalaki. Narinig naman ng babae sa madre na naroon lang sila sa mga kuweba, natakot sa mga tunog na nagpatumba sa kakahuyan at nagpatayo sa mga gusali. Nangamatay ang marami. Gutom, init, lamig. Ngunit ang nahukay sa naiturong burial sites, mga banga’t pilak. Hindi rin ito alam ng maraming bakasyunista; wala silang panangis na naririnig sa Diniwid, sa museo ng mga Tirol sa Station 1, sa mga lumot sa umaga.

Huminto ang bisikleta ng lalaki. Napansin niya ang ilang banyaga. Nakilala niya na mga Koreano. Dalawang beses na niya narinig ngayong araw na madalang na ang pagdating ng mga ito. Sa manager ng hotel, sa katabi sa breakfast buffet. Recession, sabi nila. Pagmamakaawa naman ito ngayon ng tindera: na ito – ang hawak niya, ang nakalatag, ang nakalawit, ang tinutuhog, ang puca shell.

Hanging Enero, at para rin siyang lalagnatin. Napalingon siya sa kalsada, sa bakas ng ngiti ng babae, at para bang nasisid niya ang lalim ng dagat sa pagkaunawa sa kapayakan ng kanyang hinahanap.

Sa oras na ito, lumalakad na ang babae, papasok sa kuweba. Napalingon din siya, na para bang isang pagpayag sa pagkuha ng litrato ang naging yuko at ngiti ng lalaki. Ngunit nagpatuloy siya, sa mga hakbang na muling ngumangalan sa mga damo, sa mga mata na nagmamatyag sa kahit iisang puno ng inyam. At bago pa siya makarating sa kuweba, isang prusisyon ng mga paniki ang kalawakan. Ipinosisyon niya ang camera, sa paghuli sa pagdalaw na ito ng mga paniki sa mga bakawan, sa pagsaboy ng mga buto – polinasyon, para may masilungan ang maliliit na isda. Pagpapatuloy ng buhay!

I-upload niya ito sa Facebook.

Nakita rin ito ng lalaki. Kabog, sabi niya, Philippine fruit bat, at nakita niya sa papalubog na araw ang kahel na bulaklak ng isang bakawan na gamot sa lagnat ang mga ugat at dahon. Naalala rin niya ang mga Ati sa labas ng simbahan sa Kalibo sa panahon ng Ati-Atihan, sa kanilang mga panindang gamot at gayuma, kasama ang kanilang mga anak at pawikan. Bumili siya ng kuwintas, at naramdaman niya ang pagkabasag ng mga puca shell sa mga gulong ng kanyang bisikleta, sa dalampasigan nitong isla na kamatayan ng mga Ati ang kanyang kaputian.

Iba-blog niya ito sa Facebook.